Τα περισσότερα από τα σημαντικά εμπορικά είδη ψαριών μειώνονται σταθερά εδώ και πολλά χρόνια. Το ένα τέταρτο σχεδόν αδυνατεί, ουσιαστικά, να αναπαραχθεί. Εκείνο όμως που βλάπτει περισσότερο τους ωκεανούς, και που είναι χειρότερο ακόμα κι από τις κλιματικές αλλαγές ή τη ρύπανση, είναι η υπεραλιεία. Η αμερικάνική αλιεία πάντως είναι, συγκριτικά πιο υγιής.

            Ο Λευκός Οίκος δείχνει έτοιμος να δώσει υψηλή προτεραιότητα στο συγκεκριμένο θέμα. Ο πρόεδρος Ομπάμα ζήτησε από μια καινούργια ομάδα κρούσης να αναπτύξει την εθνική πολιτική των ωκεανών.

            Επισήμανε ότι θέλει μια πιο ενοποιημένη ομοσπονδιακή προσέγγιση για τα προβλήματα των ωκεανών, για τα οποία αυτή τη στιγμή είναι υπεύθυνοι 20 οργανισμοί και 140 νόμοι. Θέλει επίσης ένα σχέδιο για τον καταμερισμό των πόρων μεταξύ αντικρουόμενων συμφερόντων, όπως είναι η αλιεία και η εκμετάλλευση πετρελαϊκών κοτασμάτων.

            Το πιο άμεσο μέτρο, το οποίο εντάσσεται στις κυβερμητικές δεσμεύσεις, είναι τα βήματα για την επίτευξη του στόχουν που έθεσε το 2006, με απόφαση του, το Κογκρέσο, ώστε μέχρι το 2011, η υπεραλιεία στα αμεριανικά παράκτια ύδατα να έχει τερματιστεί.

            Η πιο σημαντική όλων  είναι η προσπάθεια της οποίας ηγείται η Τζέιν Λουμπσένκο, επικεφαλής του Εθνικού Οργανισμού για τους Ωκεανούς και την Ατμόσφαιρα. Η αποστολή της είναι να πείσει τους αμερικανούς αλιείς να υιοθετήσουν μια προσέγγιση που βασίζεται στους νόμους της ελεύθερης αγοράς, γνωστή ως «μερίδια θηράματος», και η οποία θα επιτρέψει μια βιώσιμη διαχείριση των ψαροτόπων.

            Το σημερινό σύστημα προβλέπει ότι τα τοπικά αλιευτικά συμβούλια της Αμερικής, τα οποία διοικούνται κυρίως από αλιείς με ομοσπονδιακή πείρα, θέτουν κάθε χρόνο τα ανώτατα επιτρεπόμενα όρια. Το σύστημα αυτό, ωστόσο, δεν λειτουργεί καλά. Κάποιοι υπακούουν στους κανόνες κι άλλοι όχι.

            Η εναλλακτική πρόταση της κ. Λουμπσένκο καθορίζει συγκεκριμένα μερίδια του ετήσιου συνόλου που δικαιούνται μεμονωμένοι αλιείς ή ομάδες κι έπειτα τους αφήνει ελεύθερους να καθορίσουν εκείνοι τον τρόπο διανομής των μεριδίωντους μέσα στο χρόνο.

            Σε περιοχές, όπως η Νέα Ζηλανδία, όπου έχει εφαρμοστεί το συγκεκριμένο σύστημα, οι ψαρότοποι έχουν πληθύνει. Αλλά και στην Αμερική, καμιά δωδεκαριά αλιευτικοί τόποι για τους οποίους έχουν καθοριστεί «μερίδια θηράματος»τα πάνε καλά

            Η αλήθεια είναι ότι η σωστή διαχείρηση της αλιείας διεθνώς θα μπορούσε να οδηγήσει σε αλλαγή των δεδομένων. Και ένα εύρυθμο αμερικάνικό σύστημα θα αποτελέσει παράδειγμα για ολόκληρο τον κόσμο.